Death of a street boy

He is dead

and now he lay at rest

there upon that little bed of dirts

his solemn stillness, the calm face looked as though to smile

Because for him,

to live was no great.

He is gone for a sleep so deep

into that slumber so beautiful

with no trace of pains, din and bustle to bear

so majestic a sleep can be

no superiors might have ever slept

the cold stiff body,calm expressionless face

seemed to tell me

He always dreamt of beautiful deaths.

So fresh a creature he looks

as he used to be when he trotted around

among the heap of dirts beside my house

embedded with elations when he found tin cans and metals

that day he would laugh gaily

to all those who looked with such coldness as he is today.

As the dusk prepares to welcome the night

Many street pupil begin to come

the bodies in rags cried a lot

There among the crowd were also the gentlemen

Drivers stopped by, people dismounted from their cars to take a look

But then someone said

"Ah! what a beautiful sleep

no God might have ever slept".

उध्रिएका सपना

उध्रिएका सपना
   सिलाउने के ले हो
गैसकेको  बैंस
   फर्काउने कस्ले हो ।।

दौतरि त पाखा लागे
   भेट्ने  कसलाई हो
ब्यथाहरू गाठो परे
   सुनाउने कसलाई हो ।।

गीतहरू लेखेको
   गुन-गुनाउने कस्ले हो
मदिराको प्याला
  साथ् दिने कस्ले हो ।।

लेख्छु लेख्छु भन्दा भन्दै.....

लेख्छु लेख्छु भन्दा भन्दै सेलाएछन् भावहरु 

स्रीजनामा केवल रह्यो शब्दका लासहरु 

पुछुँ पुछुँ भन्दा भन्दै बगेका आँसुहरु 

ओठमा सजियो फिक्का-फिस्स हाँसोहरु  ।।  

भन्छु भन्छु भन्दा भन्दै फुत्किएछन पलहरु 

यादमा बांचिरह्यो मुर्झाएका मनहरु 

भेटेँ भेटेँ भन्दा भन्दै टाढीएका आफ्नाहरु 

परायामै खोजिरह्यो मिठा नुतन स्वप्नाहरु ।।

पुगेँ पुगेँ भन्दा भन्दै हराएका गन्तब्यहरु 

होस्टे हैंन्से तालमै गुज्रिरह्यो जीवनहरु 

टेकेँ टेकेँ भन्दा भन्दै देखेका असिमित चुचुराहरु 

अन्तै भुलिरह्यो जब भित्रै थियो खुशीहरु     ।।

फर्क फर्क भन्दा भन्दै छिरेका मन्दिरहरु 

मुर्तीमै सिमित रह्यो प्रेम,श्रद्धा,विश्वाशहरु 

भरियो भरियो भन्दा भन्दै रित्तिएका मनवताहरु 

कात्रोहरु बनिरह्यो जलिनै रहे लासहरु ।।

  

आज एउटा गीत लेखुं

आज एउटा गीत लेखुं प्रीत निवासमा

नांगिए'छ हृदय हजुर पाना पानामा

 आउछीँन की भनि बाटो हेर्छु हर सन्ध्यामा
गुहारे'छु पागल झैं मन्दिर,मस्जिद,गुम्बामा

आसुँको तकिया,बिलौनाको बिछ्यौना हर रातमा
भास्सिए'छ जिन्दगी हजुर यो कस्तो रागमा !  

 राप्ती खोली धमिली भइन् यै मासमा
झारे'छु आँसु प्रितको अपुरो आशमा   

साँचेको छु उनको याद सास सासमा
च्यातिए'छ जिन्दगी हजुर फूलको रासमा

Dear Readers,

This is a very very simple poem. But it is very very special for me at the same time.It  was written some eleven years back when i was a 8th grader. I was learning to write Ghazals at the time at the year 2057 end.Through this poem, I would love to thank Netra Atam sir, Bishnu Adhikari sir, Bhola nath Ojha sir, Dhurba Basyal sir and a lot of respect and gratitude goes to Kumar Parajuli sir who discovered a poet, a flambouyant speaker in an introvert guy. Kumar Parajuli sir if it were not for you, i would have never known what a competition is, what it is to win, to participate, to loose, to be appreciated and recognised.

म लेख्छु

म लेख्छु,
त्यो ह्रिदयेको औजारले
चेतन,अर्धचेतन र बिन्दुको सन्सर्गले
पागल प्रेमी,क्रन्दन बिचित्रको
बीक्षिप्त अक्षी रोदनले तेस्को ।
म उठ्छु,
त्यो ह्रिदयेको बैभबले
तेस्को र मेरो सामिप्यको
प्यास,त्रिस्ना,वास्नाले बनेको हाम्रो      
न रती,न मेनका,न मीरा त्यो
जस्तो संगीतले छेडेको राग त्यो
साथी
हाय!हाय! क्या द्रस्टब्य भो
वास्नाको निचोड नितम्ब या बक्ष हो?
प्रेम सुकिलो,कोमल,त्यो अमृत थ्यो
हिर्दयेको पत्र पत्र धुजा धुजा भो      
अवनिभरमा एक्लो चरित्र त्यो
म फुक्छु,
बिगुल अस्तित्वको
नभको चम्किलो तारा  त्यो
 सफलता खोज्छे जादुगर्नी त्यो
प्रेम जोख्छे तराजुमा कस्तो
पासाण कस्ती? चट्टान जस्ती
चटक्क छाडी त्यो भागी
म कोर्छु
कथा,ब्यथा पागलको,सत्यबानको
युद्ध मन्को,तनको,प्रेमको
जो जान्दिन,बुझ्दिन,सम्झिन्न तेसले
अन्तर्मनको,चैतन्यको
कोकिल डाक्छे बसन्त
त्यो प्रेम पलुकित
जागेको नदको ज्योति सरी
छताछुल्ल अगनैभरी  
म देख्छु,
त्यो आएकी टक्क टक्क
वाचाल मुटु ढक्क फुल्छ
कण कण नशको प्रफुल्ल हुन्छ
कल्मस लताले बढारेसरी
झरीले द्वेस पखाले सरी
धिक्क धिक्क यो प्रेम बिचित्र
मनोहर मन्को फोहोरी खेल
एक्लो मन स्वच्छ,स्निग्ध      
म कुर्छु,
त्यसलाई आशा जगाइ
 आएको त्यो देख्नु छ
स्पर्स प्रेमको बुझ्नु छ
ह्रिदयेको गणित हुदैन साथी
शास्त्रले त्यो बुझ्दैन फगत्
म त बिचलित मन्को उपज
चन्चल वायु बह्यो
तेस्को श्वासको सुगन्ध ल्यायो
तेजतेज हेर धड्कन कुद्यो
पत्थर मन आज नुह्यो
म जान्छु,
म हेर्छु,
म भोग्छु,  
त्यो प्रेम अजिब भावगङ्गा
ब्यधा होईन म बोधले हो
श्रवन भाद्र कस्तो आयो
एकपल साथको लागि मन रमायो
त्यो जान्दिन,जग जान्दैन
बेद जान्दैन,जात जान्दैन,धरमा जान्दैन
म लेख्छु
तेस्को प्रतिक्षामा एक जूनी कटायो !
प्रेमले प्रेम रेट्यो
प्रेमले प्रेम्कै माथ टेक्यो
चखेवी हेर भुर्‍रर् उडी
आसाका एक झुन्ड तारा खसे
मनुवा-चखेवा रुदै बसे ।

म त बलेको बल्यै छु...

म त बलेको बल्यै छु
ताप्न तिमी आइनौ
न्यानो अन्तै भएछ त
निभाएर किन गैनौ?

मेरो सानिध्यले पोल्यो की तिमीलाई
फर्केर नी हेरिनौ
शितल खोजेको रहेछौ त
पहिले किन भनिनौ?

म त कुरेको कुर्यै छु
भेट्न तिमिले खोजिनौ
मन अन्तै दिएछौ त
 माया लाउंदिन किन भनिनौ?

म त बलेको बल्यै छु
ताप्न तिमी आइनौ....