Friday, February 25, 2011

म लेख्छु


म लेख्छु,
त्यो ह्रिदयेको औजारले
चेतन,अर्धचेतन र बिन्दुको सन्सर्गले
पागल प्रेमी,क्रन्दन बिचित्रको
बीक्षिप्त अक्षी रोदनले तेस्को ।
म उठ्छु,
त्यो ह्रिदयेको बैभबले
तेस्को र मेरो सामिप्यको
प्यास,त्रिस्ना,वास्नाले बनेको हाम्रो      
न रती,न मेनका,न मीरा त्यो
जस्तो संगीतले छेडेको राग त्यो
साथी
हाय!हाय! क्या द्रस्टब्य भो
वास्नाको निचोड नितम्ब या बक्ष हो?
प्रेम सुकिलो,कोमल,त्यो अमृत थ्यो
हिर्दयेको पत्र पत्र धुजा धुजा भो      
अवनिभरमा एक्लो चरित्र त्यो
म फुक्छु,
बिगुल अस्तित्वको
नभको चम्किलो तारा  त्यो
 सफलता खोज्छे जादुगर्नी त्यो
प्रेम जोख्छे तराजुमा कस्तो
पासाण कस्ती? चट्टान जस्ती
चटक्क छाडी त्यो भागी
म कोर्छु
कथा,ब्यथा पागलको,सत्यबानको
युद्ध मन्को,तनको,प्रेमको
जो जान्दिन,बुझ्दिन,सम्झिन्न तेसले
अन्तर्मनको,चैतन्यको
कोकिल डाक्छे बसन्त
त्यो प्रेम पलुकित
जागेको नदको ज्योति सरी
छताछुल्ल अगनैभरी  
म देख्छु,
त्यो आएकी टक्क टक्क
वाचाल मुटु ढक्क फुल्छ
कण कण नशको प्रफुल्ल हुन्छ
कल्मस लताले बढारेसरी
झरीले द्वेस पखाले सरी
धिक्क धिक्क यो प्रेम बिचित्र
मनोहर मन्को फोहोरी खेल
एक्लो मन स्वच्छ,स्निग्ध      
म कुर्छु,
त्यसलाई आशा जगाइ
 आएको त्यो देख्नु छ
स्पर्स प्रेमको बुझ्नु छ
ह्रिदयेको गणित हुदैन साथी
शास्त्रले त्यो बुझ्दैन फगत्
म त बिचलित मन्को उपज
चन्चल वायु बह्यो
तेस्को श्वासको सुगन्ध ल्यायो
तेजतेज हेर धड्कन कुद्यो
पत्थर मन आज नुह्यो
म जान्छु,
म हेर्छु,
म भोग्छु,  
त्यो प्रेम अजिब भावगङ्गा
ब्यधा होईन म बोधले हो
श्रवन भाद्र कस्तो आयो
एकपल साथको लागि मन रमायो
त्यो जान्दिन,जग जान्दैन
बेद जान्दैन,जात जान्दैन,धरमा जान्दैन
म लेख्छु
तेस्को प्रतिक्षामा एक जूनी कटायो !
प्रेमले प्रेम रेट्यो
प्रेमले प्रेम्कै माथ टेक्यो
चखेवी हेर भुर्‍रर् उडी
आसाका एक झुन्ड तारा खसे
मनुवा-चखेवा रुदै बसे ।






















Wednesday, February 23, 2011

उहीले र ऐ'लेका कुरा


अहिलेका पुस्ताले 'पोप्कोर्न' भन्छन् तर मलाई भुटेको मकै भन्दा स्वाद आउंछ । अंग्रेजी लवज प्रसिद्ध छ तर मेरो भाषा मिठो र कलकलाउदो छ । खाजामा आमाले भुटेको मकै र गुन्द्रुक साध्नु भएको रहेछ । येस्तो बेला मलाई पुराना कुराहरु कोट्याउन मन लाग्छ । मेरा मामाघरका हजुरबा सिलोक भन्न माहिर हुनुहुन्थ्यो रे,त्यस बेलाका बाहुनहरुको खुबी हो त्यो । मेरो सिमित ज्ञानले जाने बुझेसम्म सिलोक गाउने सैली हो ।  आमाले एउटा सिलोक बडा मिठो भाका हालेर सुनाउनु भो । यो सिलोक उनै हजुरबाले गाउनु भएको थियो रे:
"डाँडा पाखा रैल मोटर गुरुरुरु चल्लान     
  तिम्रा हाम्रा झुपडीमा बिजुली नी बल्लान" 
त्यस बेलाको हाम्रो देशको बिकाशको थिती ठम्याउन सकिन्छ । हाम्रा डाँडा पाखामा बाटोहरु धेरै बनेका छन् त्यस बेलाको तुलनामा । साँघुरा बाटाहरु,भत्किएका बाटाहरु । येस्ता बाटाहरु जहाँ मन्त्री हिड्दा जनताका  बाहनलाई ब्याटनले हिर्काइ हिर्काइ सुबिधा उपभोग गर्छन्; तिनैबाट चुनेका मन्त्रीहरु । यो मैले काठमाडौंको सडकमा ओहोर दोहोर गर्दा बारम्बार महसुस गरेको कटु सत्य हो ।  रैल हाम्रा शहरहरुमा गुड्ने कल्पनामा हामी बल्ल रमाउन थालेका छौं । त्यहि बेलामा सिलोकमा भन्न भ्याएछन्,धन्नका रहेछन मेरा मामाघरे हजुरबा ! ती बेलाका ब्राहमणहरु तेसै कहलाइएका  त पक्कै होइनन् ।  

तिनका बेलामा बिजुली थिएन,हाम्रा बेलामा बिजुली बल्दैन । बिद्युत  उत्पादनका लागि लाईसेन्से वालाहरुको दलालीमै फुर्सद हुन्न हाम्रा उर्जा मन्त्रीलाई । उत्पादन कसरी होस्?उर्जा मन्त्रीको भब्य बिदाइ हाम्रो मानसपटलबाट गएको छैन। मन्रिका घरमा बत्ती बल्दा सम्पुर्ण रास्ट्रबासी अध्यारोमा रुम्मलिएका हुन्छन् । सर्बसाधारणका झुपडीमा बिजुली अझै धेरै बर्ष सम्म बल्दैन ।



Thursday, February 17, 2011

कागज,कलम र म

कागज, कलम र म । एक हप्ता देखिका मेरा साथीहरु मलाई छोड्न मानिरहेका छैनन् । यी तठस्थ छन्।साँचै    गजबका रहेछन् । म घ्रिणा पोखुँ  या प्रेम पोखुँ , यिनीहरुलाई सन्ताप छैन न त खुशी नै छ; छताछुल्ल पोखिदिन्छन । यो फेब्रुअरी को मासमा प्रेम भुक-भुक उम्लियेर आयो । यिनले पनि तेलाई प्रस्रये दिए,मलजल गरे र मलाई प्रेमले ओतप्रोत गराइदिए । ह्रिदयेका भग्नावसेसहरुमाझ बसेर म लेखिरहेछु निरन्तर। बजार गुल्जार छ नव यौवनाहरुका उन्मत्त सौखले र मेरो डायरिका पानाहरु प्रदिप्त छन् पुराना याद्हरुले । हुन त याद्हरुमा समर्पण गर्ने मान्छे म होईन तर याद्हरुले जुन बित्रिस्ना पैदा गराउंछ तेस्का निमित्त समर्पण भाव जन्मिदो रहेछ। त्यसैले आज यिनै सखिहरुका लहडमा  बसी म आफ्नै  केरकार गर्दै छु । 

                 
बर्बर्ती खसाल्ने आसुँका दानाले मेरो निद्रा पनि भङ्ग गर्छ। उस्ले आँफैलाई त्यती कमजोर बनाएकी थीइ। उस्को त्यो हबिगत को जिम्मेवार,कर्ज्दार थीयो उस्को सोच्ने सैली। संसार भरिका दोसहरु आफ्नो थाप्लोमा लिन्थी र उस्को पोक्ची गालाबाट आसुँका दाना बर्सिन्थे।  हाँसोमा बेदना छचलकिएर मेरो जिउभरी छिटा पर्थ्यो र म उसलाई मुसारिरहन्थे,सम्झाइरहन्थे,थपथपाइरहन्थे । उ मेरो आँखामा पुलुक्क हेर्थी र हास्थी स्नेहले र विश्वाशले की म सधैं उस्को छेउमा त्यसरी नै हुनेछु भनेर । उसको आँखा ठुला ठुला गूचा जस्ता थिए । घन्टौ सम्म उस्को आँखामा हेरेर बस्न मन  लाग्थ्यो । चनचले,अल्लारे र बैंसले धपक्कै बलेकी थियी। येस्ती मेरि गुडिया थीइ । संसारलाई अफु जस्तै सोच्थी,तेसरी नै हेर्थी । सार्है सोझी थी । उसलाई अफिस होस् वा घर,बसपार्क वा माईक्रोमा होस् रुनुलाई कुनै शक्तिले रोक्न सक्दैन थियो। कहीले कति धेरै माया गर्ने मान्छे पाए भनेर रुन्थी । कसैले नलाएको माया मैले लगाएछु !   

समय बलबान छ,क्रुर छ,निर्दयी छ;समय तठस्थ छ । हामी जीवनको दौडमा जस्तो तयारीले प्रस्तुत हुन्छौ तेसै अनुरुपको समय प्रति लगाव देखाउछौ । शायद तयारीमा त्रुटी थियो र उ म भन्दा धेरै धेरै टाढा भई। म कुद्नन सकिन या उस्ले भेट्न चाहीन । मन कुडियेर आउछ,अस्थिर हुन्छ । बर्खाको झरी सरी पानी बर्सेको बर्स्यै छ र एक्लोपन बिझाइरहेछ । उ खुशी होली नयाँ जिन्दगी देखि । अब त रुन्न होली ।एकबर्ष धेरै लामो अन्तराल हो,परिबर्तित भएकी होली,सजग हुन सिकेकी होली ।

  रातको साँढे एघार भएछ,पानि अझै सिमसिम परिरहेछ। पल्लो घरमा गाउँबाट आएका एक जना झाँक्री  मेरो  छिमेकीको  छोरीको ज्वरो नीको गर्न यो रातमा सिमे भुमे फलाक्दै छन् । छिप्पीदै गएको रातसंगै मन बहकिदै छ ।   म छु ,कलम र कागज को टुक्रा छ ।यिनै सखिहरुका साथमा भावनाका हाँगाहरुमा सोइसाला खेल्दै छु । 

Saturday, February 12, 2011

म त बलेको बल्यै छु...


म त बलेको बल्यै छु
ताप्न तिमी आइनौ
न्यानो अन्तै भएछ त
निभाएर किन गैनौ?

मेरो सानिध्यले पोल्यो की तिमीलाई
फर्केर नी हेरिनौ
शितल खोजेको रहेछौ त
पहिले किन भनिनौ?

म त कुरेको कुर्यै छु
भेट्न तिमिले खोजिनौ
मन अन्तै दिएछौ त
 माया लाउंदिन किन भनिनौ?

म त बलेको बल्यै छु
ताप्न तिमी आइनौ....  

































Tuesday, February 8, 2011

Failing

Failing is painful no matter how positive i am. Past few years of my life have been a juncture of failures. I have failed  in meeting the expectations of my friends and families. I have failed in keeping my relationship intact. I have failed in my own eyes.Poor me!

I have done everything i could to keep a big smile on my face.I keep going through Shiva Khera's book "You Can Win",which revolves around the vicinities of attitude in life. Lately, I have subscribed to "The Secret Scrolls" by Rhonda Byrne and Robin Sharma's inspirational news letters.But the gestapos of failures are clever enough to see which direction i am fleeing to and they are successful in capturing me time and again.

I look back at my life. I have spent many days in trying to trace the route that brought me here but to no avail. I have often grated my memories of those halcyon days of my sophomore years in college with my failures.It is even more agonizing.Yes, those days when my lectures lauded me for my creativity,my juniors gave me five and asked for cigrattes as a treat. Those were the days when someone would call me for hours to say how much she loved me.Those were the days when she would cry to know how much i loved her. We shared many days and nights of intimacy and possessiveness and cried together out of love for each other.  But nothing is left with me after she went away from my life. I have become lonely. Retrospection is even more painful.

I need to take doses of motivational movies and books time and again. A book and a movie cannot help  me withstand my failures for more than a week.Being alone has become the best proven practice for my emotional stability. I often console myself that to suffer is my 'karma'.So, i should embrace pain. It is like treating a migraine.

These days my favorite motivational tool has been a movie 'Mongol'. The protagonist of the movie,'Temudgin'  lives a life of failures. His father was khan who was killed by his own man second to him in command. Then he keep running all his life to escape death from their hands. His house was burnt and his wife was taken away by the 'Merkits'.

I sorted out some similarities from the movie to my life. It was comforting. Just like the old man at the enemy's camp who fed him,like the monk who took his message of being alive to his wife borte; i have my father who stands beside and feed me with inspirations, i have my brother and friends who believe that one day i can win and my mother who alike Borte has an unwavering faith in my potentials.Temudgin's final war to unite the Mongols was with his brother,Jamukha who had helped him win back Borte from the Merkits. By the grace of Lord Tengri, thunder, darkness and rain began to overppower the sky above them. Jamukha's army kneeled in the ground and Temugdin won the war .

When Jamukha was presented in front of Tamudgin as prisoner of war. He asked," All Mongols fear the thunder, but not you?' "I had no place to hide from the thunder.So, i wasn't afraid anymore", replied Tamugdin. Similar is my fate.I have grown much much stronger than i knew.No more do i fear failures. Failures can no more inundate my world.Destiny is already written and i am working harder and harder each day in building the bridge to reach there. Failing is painful but i can smile and say how happy i am for her when i will encounter my ex girlfriend with someone else.Just like Tamudgin,one more time i am ready to fail so that i can bounce back strong  and say it is painful with a smile.
There was an error in this gadget